| You could be my unintended... |
 |
| |
Daarnet dacht ik terug aan mijn verjaardag. Afgelopen keer, dat ik
achttien werd. Tot nu toe was het mijn speciaalste en meteen ook mijn beste. Geen familie die uit verplichting langskwam om taart te eten,
geen vrienden die verwachtten dat je een feestje zal geven waar zij
naartoe moeten. Voor het eerst was mijn verjaardag 'a day just like any other' en juist daarom was hij speciaal.
Elk jaar zie ik op tegen die dag dat ze me oveel
aandacht geven. Ik houd daar niet van, ik voel me er ongemakkelijk door. En dan moet ik uitleggen dat ik geen feestje geef. Want dat doet toch iedereen? Da's
toch 'normaal'? Maar dan vraag ik mij af, wat houdt normaal dan in? Net
als gelijkheid. We zijn niet gelijk, we zijn hartstikke verschillend,
uniek. Men lijkt dat niet te beseffen en daarom ben je raar als jij anders denkt over iets wat een ander leuk, gezellig, mooi
of lekker vindt.
Men hechtte vroeger veel waarde aan het bereiken
van vrijheid van meningsuiting en het schijnt dat dit vandaag de dag
gelukt is, maar ik moet zeggen: ik merk er weinig van. Je wordt nog
steeds veroordeeld. Misschien niet door de autoriteiten tot
een gevangenisstraf, maar de mensen in je omgeving oordelen wel
degelijk over jouw persoonlijke mening.
Als je hoort dat de vriend, met wie je al onafscheidelijk bent
sinds de basisschool, op Geert Wilders wil stemmen, kijk je meteen
anders tegen hem aan. Waarom? Misschien verwachtte je van hem een andere
mening, maar het is verder dezelfde persoon als in de minuut voor
je dit hoorde. De goede eigenschappen die je hem in de loop der tijd
hebt toegeschreven, zijn er nog steeds. Hij heeft heus geen misdaad begaan.
Toch? Hier zal het verschil wel liggen. Men schijnt denken gelijk te
stellen aan doen. Ik niet. Als iemand
buitenlanders, of - om het 'dichterbij mijn bed' te krijgen -
homoseksualiteit niet accepteert, zou hij nog steeds een goede vriend van me kunnen zijn. Zelfs als ik hem niet begrijp, dan mag hij van mij best een eigen mening hebben. Het is juist goed als je ergens voor uit durft te komen. Als het verder gaat dan een mening en diegene anderen niet met respect kan behandelen, dán is het voor mij een probleem. Maar deze mening schijnt mij te veranderen in een persoon die geen sympathie voelt. 'Je weet niet hoe het is', zeggen ze dan. Nou, wel dus en je moet je niet beledigd voelen. Wees sterk en durf jezelf te zijn. Er zijn altijd mensen die van je houden. Al is dit maar één iemand, dan is hij of zij de moeite waard, de rest niet.
Maargoed. Mijn verjaardag dus. Om middernacht, toen 9 juni omsloeg in 10 en ik ineens volwassen was, ben ik in het Hard Rock Café te Barcelona gefeliciteerd door de drie lieve meiden met wie ik op vakantie was. Eenmaal terug in het hostel werd ik 'verrast' met een versierde kamer. Lief van ze, maar nog liever vond ik dat ze mij er die dag geen enkele keer aan herinnerd hebben dat ik jarig was. Toevallig was het precies 18 jaar geleden dat ik geboren werd, maar verder was 't gewoon een leuke dag die net zo goed een week later plaats had kunnen vinden. Zo hoort het, voor mij. De ongedwongenheid en het ontbreken van awkward situations, maakte dit tot mijn beste verjaardag.
Die 'situaties' vinden plaats wanneer het duidelijk is dat iemand iets doet uit plichtsgevoel. Iemand waarvan je weet dat hij of zij je niet aardig vindt, die jou toch maar feliciteert. Of iemand uitnodigen op je feestje, omdat je zijn vrienden uitnodigt en het anders zo duidelijk is dat je diegene niet mag, of omdat hij jou ook heeft uitgenodigd. En de cadeautjes, dat is nog het ergst. Afgezien van de stress van het gastvrouw zijn, is dit 'the mayor reason' dat ik m'n eigen feestjes oversla.
Iemand uitnodigen voelt als zeggen dat ik verwacht dat diegene mij een cadeautje geeft. Want dat is eigenlijk hoe het gaat: je krijgt pas iets als je diegene vráágt langs te komen. Als ik jou niet uitnodig, weet je dat je blijkbaar niet heel belangrijk voor mij bent en dan kan ik me voorstellen dat ik niets krijg, maar als er helemaal geen feestje ís, is er niemand die iets zal geven, wat mij overigens niets uitmaakt.
Een cadeau hoort voor iets te staan, als blijk van waardering, liefde of dankbaarheid. Spontaan of als je het verdient hebt doordat je iets liefs hebt gedaan. Of om aan te geven dat iets je spijt. Het moet persoonlijk zijn, iets waaraan je kan zien dat iemand nagedacht heeft over wat jij leuk zou vinden. Niet zoiets oppervlakkigs als geld. Dat is voor mij de essentie van cadeautjes. Ik ben blij met een cadeau, maar het betekent pas echt iets voor me als het binnen deze essentie valt. En dat gaat totaal buiten 'gelegenheden' om. Huwelijk, geboorte, verjaardag.. een
felicitatie is dan gepast, maar dat doe je met woorden en als je wil, geef je een cadeau. Dat hoort iets extra's te zijn, iets waarop je mag hopen, maar wat je niet mag verwachten. Wees niet beledigd als iemand je niets geeft, maar gelukkig wanneer je wel iets krijgt.
Zelf doe ik ook mee aan 'cadeautjes als toegangsbewijs', want mijn andere opties zijn niet komen met een smoes terwijl ik wel van feestjes houd (bij iemand anders thuis), of iemand beledigen, wat ik natuurlijk ook niet wil. Het is ook niet zo dat ik altijd met tegenzin iets koop, zo'n vrek ben ik heus niet, maar als het geen hele goede vriend(in) is, voelt het awkward om iets te kopen, omdat cadeautjes voor mij zo'n betekenis hebben. En ik probeer dus wel altijd een écht leuk, persoonlijk cadeautje te vinden, maar daar ben ik slecht in als ik iemand niet goed ken, en dan kom ik voor mijn gevoel vaak met een flutcadeautje aan, dat voelt gewon niet goed. En de mensen die mij kennen weten dat ik sowieso een hekel heb aan verplichtigen. Feestjes zijn gezellig, maar jammer dat er zoveel gedoe toe wordt gevoegd.
|
Vrienden komen terug van een jaartje in het buitenland, en anderen vertrekken binnenkort op weg naar hun tijdelijke nieuwe leven. Sommigen genieten ook gewoon 'n paar weken van de meest vette vakanties ooit (rondreis door India, Nepal en China om maar wat te noemen), en ik heb een geweldige week gehad in Barcelona, maar verder zit ik toch in Nederland..
Deze zomer is wel de beste ooit. Ben ook een paar dagen naar Brabant geweest, naar een vriendin; ik ga nog naar Flevoland met mn "schoonfamilie" en als 't goed is ook naar Friesland naar een vriendin. Dus ik ga Nederland lekker verkennen. Ook leuk, en in Brabant ben ik tot nu toe 3 keer geweest en al die keren doe ik weer nieuwe ervaringen op, zoals hoe het is om een grote familie- en kennissenkring te hebben, en om overal heen te kunnen met de auto (dat meisje heeft een rijbewijs), op baby's passen, carnaval vieren.. Hele normale dingen eigenlijk, maar ik maak dat gewoon nooit mee.
Eigenlijk mag ik niet zeuren, want 'k heb een súper zomer, ook with my love, maar - oké, ik beken - ik wil gewoon altijd meer. Ik geniet zo van die vakanties en heb nog zo veel bestemmingen in mijn hoofd, maar dan zit ik het grootste deel van mn tijd maar hier te niksen. Had ik maar geld. Dan was ik om de paar weken weg. Lijkt me ook super om kennissen over de hele wereld te hebben. Dan kan je ze gewoon bezoeken, dan doe je eigenlijk niets speciaals maar ben je er toch even uit en ben je even ergens anders dan thuis.
GELD VERPEST HET LEVEN (leerplicht btw ook BUT NOW I"M EIGHTEEN MWUAHHAH)
Heerlijk, zo lang vrij na het eindexamen, maar als jij besluit hélemaal aan het begin op vakantie te gaan, zodat je na terugkomst nog 2,5 maand te gaan hebt voor je opleiding begint, word je als reisfreak toch wel jaloers als je hoort dat anderen nog een paar weken weg in het vooruitzicht hebben. Helaas laat mijn budget dat niet toe, dus moet ik maar blijven dromen over de volgende zomer.
Allereerst: wat is voor mij nou belangrijk aan een vakantie? What do I want?
Het belangrijkste van tijd in het buitenland doorbrengen is voor mij het opdoen van nieuwe ervaringen in een omgeving anders dan thuis; het proeven van de sfeer elders. Feestdagen, inheemse dansen, voedsel, bezienswaardigheden, natuur... just everything. Terugkomen met mooie foto's is een must. In Barcelona hing wel een dreigende sfeer, maar zelfs dat is voor mij een ervaring. Weten dat andere landen minder veilig zijn, weerhoudt mij er niet van onwijs graag te willen reizen, maar moet toegeven dat ik graag een sterke jongen meeneem volgende keer..
Een actieve vakantie spreekt mij echter ook aan. Backpacken bijvoorbeeld, veel lopen maar toch lekker vrij. Sounds like me. Voor mij is het alleen iets te spannend om van huis te gaan met de gedachte "Ik zie wel waar ik uitkom". Zonder planning stress ik me kapot, dus dat is niet zo slim. Verder is kamperen helemaal mijn ding. Niet te primitief, niet je eigen eten vangen of iets dergelijks, maar ook niet op een camping met alle voorzieningen. Je moet wel de kampeersfeer hebben. Die verkrijg je bijvoorbeeld door 's avonds op een open plek in het bos, of aan de waterkant (beetje jammer van de muggen alleen) bij een kampvuur te zitten, dingen roosteren en hopen dat iemand gitaar kan spelen zodat je lekker mee kunt zingen. En de spannende verhalen mogen niet ontbreken. Wat het actieve gedeelte betreft, denk aan kajakken, bergwandelingen, mountainbiken.. Behoorlijk zwaar allemaal, eigenlijk too much for me. Heb geen topconditie (eigenlijk geen conditie at all). Maar juist daarom wil ik het doen. Zal vast ergens blij zijn wanneer het einde in zicht is, maar bedenk eens, hoe onwijs goed moet je je voelen als je zoiets hebt doorstaan? Uiteindelijk heb je er toch superherinneringen aan, for sure. ( Met klimmen en abseilen wil ik oveigens niets te maken hebben. Ben niet bang, maar het lijkt me gewoon niks )
Iets dat ook hoog op mijn lijstje staat, is wintersport. Snowboarden leek mij altijd al geweldig en nadat ik lessen heb genomen op de indoorbaan hier in de buurt, wist ik het zeker: dit is mijn sport (ondanks dat het zwaar is, waar ik meestal juist niet zo van geniet, dus dit zegt heel wat). De hele sfeer van een vakantie in de sneeuw lijkt me heerlijk. Vroeg opstaan voor een ontbijt met warme ovenbroodjes en vervolgens de piste op. Na een hele dag snowboarden lekker uitrusten voor de openhaard met warme chocolademelk, een avondje lol hebben in de après ski bar en natuurlijk ook de tijd nemen om de natuur te bewonderen. De perfecte manier om kerst te vieren, zeker in een bergdorpje met lichtjes en in zo'n houten huisje op een heuvel met prachtig uitzicht.
Verder deins ik niet terug voor watersport. Surfen, waterskieën, wakeboarden.. name it. Ben als de dood voor haaien, maar zeker na het weekendje zeilen heb ik zoiets: this tastes like more. Ben niet van de zon-, zee- en strandvakanties, maar tegen een duik nemen met warm weer zeg ik geen nee. Relaxen op het strand tijdens je vakantie is oké, zeker na zo'n dagje bikkelen, maar gewoon niet 24/7. Je kunt je tijd zoveel beter besteden op vakantie. Oh, en dan 's avonds iets drinken in een strandtent, leuke mensen ontmoeten.. Zonsopkomst- en ondergang mogen niet ontbreken: dat geeft het ultieme vakantiegevoel.
Welnu, een meisje uit mijn klas gaat samen met haar vriend 3 weken door Europa reizen. Een paar dagen in een stad en dan weer op de trein stappen en zien waar je uitkomt. Lijkt me super. Maar de komende tijd kan ik daar alleen van dromen helaas... Ach, is ook fijn...
Vanavond mocht ik dan eindelijk mijn VWO diploma in ontvangst nemen. Naar
dit moment keek ik in eerste instantie uit, maar nu het zo ver is, voel
ik me helemaal niet blij. Juist leeg. Ineens is er niets meer bepaald in
mijn leven. Achttien jaar oud, de wereld ligt voor me open en eindelijk
ben ik in staat mijn leven zelf in te richten naar mijn eigen wensen.
Is dat niet wat ik altijd al gewild heb? Ja. Toch? Het klinkt perfect.
Niet voor niets ben ik zo'n dromerig type. Altijd vraag ik mij af hoe het is om... ja, vanalles, de gekste dingen.' Er is zo veel wat ik wil proberen. Met al die tijd zou dat moeten lukken. Right? Wrong! Bijna elke avond besef ik dat er weer een dag voorbij is gegaan zonder dat ik iets weg kan strepen. Nieuwe ervaringen opdoen is mijn grote wens en mijn levensdoel. Dat roekeloze meisje uit mijn klas, die overal voor in is, gepland of spontaan, waarvan iedereen vermoedt dat er een steekje bij los zit.. haar bewonder ik. Zo zou ik ook moeten zijn. Live life to the fullest. Laatst kwam ik tot een nieuw inzicht. Ik ben zo iemand die ergens vanaf ziet bij twijfel, om te voorkomen dat het slecht uitpakt. Al die jaren heb ik gedacht dat ik verstandig bezig was, maar nu voel ik pas echt die waarheid in 'niet geschoten is altijd mis'. Door niets te doen, loop je zo ontzettend veel mis. Misschien bespaar je jezelf iets vervelends, maar een vervelende ervaring is ook een ervaring. En juist die ervaringen maken je sterker. Als het voorbij is, doen ze je beseffen dat je meer aankunt dan je denkt. Je leert ervan en uit iets slechts, komt zó vaak iets goeds. En als je, net als ik, iemand bent die het niet kan helpen steeds terug te denken aan slechte momenten, waardoor fijne herinneringen naar de achtergrond worden geduwd, is het zeer aantrekkelijk om meer slechte herinneringen te vermijden. Maar geloof me, als je terugkijkt op je leven, en je beseft dat je kansen niet hebt gepakt, omdat je bang was, en daardoor vanalles mis bent gelopen. Geloof me, dat voelt vreselijk.
When you get a choise, choose carefully. Make sure you don't give yourself another reason to regret and know that choosing what you think is good, does not always make your life worth it.
 C O V E R S *
Vandaag is one of those days dat ik niets te doen heb, dus zit ik al een poosje covers te luisteren op youtube. Altijd leuk toch? Sommige zijn zo vreselijk dat ze hilarisch worden, maar anderen geven een nieuwe draai aan het origineel en zijn in mijn ogen soms zelfs beter. Heb me nooit gerealiseerd dat je met dezelfde tekst en dezelfde melodie van de muziek zoveel verscheidenheid kunt bereiken door het nét ietsje anders te zingen.
Ik dacht, let's share some with my dear readers, maar andersom is natuurlijk ook leuk. Immers, hoeveel tijd ik ook doorbreng op youtube, ik heb nog lang niet alle covers gehoord, dus als iemand nog een suggestie heeft, post it!
Grote kans dat ik nog eens een dergelijke log post - ik heb er namelijk veel plezier in en er is vast nog genoeg te vinden; ik heb immers een brede muzieksmaak.
- Somewhere over the rainbow
Iedereen kent dit nummer wel, maar weten jullie ook wie de originele versie zingt? Het antwoord is Judy Garland. Zelf had ik nog nooit van deze vrouw gehoord. Het klinkt op zich goed, niet helemaal mijn stijl, wel lekker classy.
< http://www.youtube.com/watch?v=MXJ2Q0F8H80 >
Hoeveel covers er van dit liedje zijn, is bijna onvoorstelbaar. Typ eenzanger(es) in bij youtube en de kans is groot dat die dit lied ook wel eens heeft gezongen. Voorbeelden? Beyoncé, Celine Dion en Queen. De laatste is wel een aanrader trouwens. Het is een instrumental versie met gitaren die lekker old fashion klinken.
< http://www.youtube.com/watch?v=uwFbQkHTazs >
De volgende hebben jullie waarschijnlijk wel eens gehoord. Het is van een zanger wiens naam te moeilijk is om over te typen, maar dat maakt niet uit, just listen en je weet genoeg.
< http://www.youtube.com/watch?v=V1bFr2SWP1I >
Daarnet heb ik de versie van Katherine McPhee gevonden. Zij heeft echt haar eigen draai aan het lied gegeven en heeft nog een mooie stem ook. Zou ook wel zo willen kunnen zingen. Helaas heb ik het talent van een kraai.
< http://www.youtube.com/watch?v=U2uH0FotAd0 >
Last, but not least, de meest schattige versie, gezongen door de kleine Connie Talbot bij Britain's Got Talent.
< http://www.youtube.com/watch?v=2cnRXmMn2Ag >
Ken je dat type dat zegt "ja! dit nummer ken ik! ik weet alleen niet van wie het is.." Dat overkomt mij vaak, and this is one of those songs: Mariah Carey's versie van "Without you".
< http://www.youtube.com/watch?v=dcmy6CLEmUo >
Het origineel wordt echter gezongen door Badfinger. Wist ik ook niet, but I like it. Als ik deze versie hoor, zie ik helemaal voor me hoe mensen in de 1970's in een podiumcaféetje genieten. Must give a good feelin'. Helaas leefde ik niet in die tijd. Hier in de buurt hebben we een podiumcafé, maar het is niet meer een plaats waar je zomaar een avondje iets gaat drinken en de sfeer is ook anders, veel moderner. Men speelt er ook andere muziekstijlen, meer rockachtig, harder in plaats van het sfeervolle langzame (op een niveau dat je nog gewoon met je vrienden kunt kletsen). Er bestaan vast nog van dat soort cafés. Mja, ik krijg vast niemand mee. Nou goed, listen to the music!
< http://www.youtube.com/watch?v=PyBS_1vGwpU >
En nu de reden dat ik dit nummer heb toegevoegd aan deze log. Dit is gewoon hi-la-risch, must see! Dacht je dat Herman bij Idols rampzalig was? Wacht maar, dit gaat verder dan het toppunt van vreselijkheid. It's fun though.
< http://www.youtube.com/watch?v=_RgL2MKfWTo >
DE ORIGINELE VERSIE MOET IK NOG TOEVOEGEN, I'M RUNNING OUT OF TIME, HAVE TO LEAVE.
< X >
De volgende cover is van - jawel - een Nederlander. Wesley Klein, winnaar van Popstars. Very nice (the music)
< http://www.youtube.com/watch?v=rZb80l7wVLs >
Haar versie van 'Somewhere over the rainbow' was goed voor iemand van haar leeftijd, maar eerlijk gezegd vond ik het niet zo heel goed klinken. Schattig, maar meer niet. 'You raise me up' zingt Connie Talbot echter wel echt mooi. Inmiddels heb ik het erg vaak geluisterd, maar de eerste keer dat ik het hoorde was ik echt verrast (in a good way)
< http://www.youtube.com/watch?v=lzK1kmXvXYw >
Dit was het voor deze keer, hope you enjoyed it en hopelijk komen jullie ook met suggesties : )
Inmiddels is het allemaal voorbij. Mijn periode op de middelbare school is ten einde. De laatste lesweken zijn voorbij gevlogen, de stunt en het examenfeest gingen vliegensvlug en ook de voorjaarsfeestdagen zijn alweer voorbij. Heb mooie herinneringen aan deze laatste jaren van de middelbare school en van mijn jeugd. Zelfs de mensen aan wie ik me al die tijd heb geërgerd, zal ik missen. Ze horen toch bij het leven dat ik nu leid. Wel moeilijk, alles achter je laten en helemaal opnieuw beginnen.
Momenteel geniet ik met volle teugen van mijn vrije tijd. Iets teveel, want de examens beginnen over iets meer dan een week en ik heb nog bijna niets gedaan. Ach, komt goed, voor ik het weet heb ik mijn diploma in handen. Het is echter de periode die volgt waar ik me zorgen over maak. De zomer is het probleem niet. Daar ga ik van genieten. Ik ga hem anders doorbrengen dan normaal. Niet uitslapen, niet dagenlang niksen achter de computer. Nee, ik ga met vrienden afspreken, lekker naar Scheveningen, naar de zonsondergang kjiken en uit eten bij een strandtent, of gewoon een avondje kaarten in ons eigen Queens. Lekker picknicken met de meiden, foto's maken, gek doen, afspreken met die mensen die ik het afgelopen jaar zo weinig heb gezien. Met mijn voornemen om meer te bewegen komt het ook vast goed nu ik een vriendin heb die 13 km bij me vandaan woont. Dit moet de zomer worden waarop ik de rest van mijn leven terug zal kijken, waarover ik als 40-jarige zal zeggen "those were the good times".
Behalve leuke dingen moet deze zomer ook een tijd worden van vernieuwing. Nieuwe dingen uitproberen om erachter te komen wat mijn interesses zijn, wat ik leuk vind en wat niet, om volgend jaar eindelijk ook één of meerdere hobbies te hebben zoals mijn vrienden. Aan het eind van de zomer wil ik kunnen koken. Ik wil een vakantiebaantje, het liefst in Drievliet, maar ik denk dat ik te laat was met mijn sollicitatie. Verder wil ik aan mijn creatieve vaardigheden werken, een muziekinstrument leren bespelen, nieuwe soorten voedsel proberen, mijn kamer restylen, kamperen, minstens 1 dag in mijn eentje naar het buitenland en voor op de regenachtige dagen nieuwe tv programma's ontdekken. Ik wil ook naar musea. Ik merk dat ik kunst meer begin te waarderen. Ik ben van plan educatieve boeken te lezen, maar ook fictieve verhalen, en documentaires te kijken, plus films met een historische context. Mijn studietijd wil ik eindigen met een collectie van goede boeken en films.... Genoeg plannen dus, lekker onafhankelijk worden en mijn leven vormgeven.
De oplettende lezers onder jullie herinneren zich echter vast dat ik aan het begin van dit stuk zei dat ik me zorgen maak over de toekomst. Ben bang dat er niets van bovenstaande voornemers terecht komt, maar wat ik vooral moeilijk vind, is de veranderingen accepteren. Vanaf 1 september wordt alles anders. Het leven dat ik de afgelopen 6 jaar heb geleid, is dan in één klap voorbij en alles waar ik aan gewend ben, is weg. Nieuwe stad, nieuwe school, nieuwe mensen, nieuw leven. Op den duur zal het wel wennen en het zal me vast bevallen. Psychologie is immers als het goed is dat wat mij het meest interesseert. Alleen dit betekent ook dat ik dingen achter me moet laten en daar houd ik niet van. De tijd waarin ik mijn vrienden dagelijks zag op school, is voorbij. Sommige van hen zullen veranderen, met een deel zal het contact verwateren. Eerlijk gezegd ben ik bang dat zij allemaal iets op zullen bouwen (wat ik ze natuurlijk van harte gun!) en dat ik alleen achterblijf. Dat het mij niet lukt een groepje vrienden om me heen te vormen. Dat ik op momenten dat ik niet met mijn studie bezig ben, eenzaam op mijn kamer zit, wachtend tot mijn lief tijd voor me heeft, als die geen ander ontmoet. Dat ik niet eens een fatsoenlijk baantje zal vinden.. Wie weet heb ik de verkeerde studie gekozen. It's all driving me nuts.
Dit is maar een klein deel van wat mij bezighoudt en waar ik me zorgen om maak. De rest is alleen iets te privé om hier neer te zetten. Dat ligt overigens ook totaal buiten mijn macht. Het enige wat ik kan doen is kijken hoe het loopt (waar ik absoluut niet tegenkan, ik wil van tevoren weten wat me te wachten staat..) niet teveel aan het verleden denken en proberen het te accepteren. And then hope it will work out.
Main point is: ik maak mezelf gek met gepieker. Het is zo erg dat ik me afvraag of ik zelf geen psycholoog nodig heb. Maar wat kan die doen? Die zegt vast ook dat ik af moet wachten en dat het vanzelf goed zal komen. Is ook zo, weet ik wel. Stel dat het allemaal misloopt als in het worst case scenario dat ik hierboven schetste.. Zelfs dan zal de wereld niet vergaan, zelfs dan zullen er betere tijden aanbreken. Ooit. Zolang ik mijn lief maar niet kwijtraak, kom ik er wel doorheen, maar ik zou zó graag van al deze zorgen af zijn.. Dan zou ik zoveel meer van mijn zomer kunnen genieten. Pf, wat moet ik hier nou mee?
End of the story so far, but how about the still unwritten part, the part yet to come?
De lente is net begonnen, maar voor mijn gevoel kunnen we in no time van de zomer genieten. Komt natuurlijk deels door het heerlijke weer van de afgelopen tijd. Echter heeft vooral school me dit gevoel bezorgd. Het voelt alsof de vakantie al is begonnen, terwijl we pas halverwege april zijn.
Deze laatste weken voor het eindexamen zijn zo fijn. We voeren niets meer uit. Moet natuurlijk wel, maar nu het einde zo dichtbij komt, proberen we vooral te genieten van de tijd die ons als groep nog rest. Daarin past oefenen voor de examens nou niet bepaald. Ach, we slagen vast wel. Gelukkig hebben we veel tussenuren. Ik begrijp niet waarom ze daar vorig jaar zo moeilijk over deden; is toch onwijs gezellig?
Verder zijn we bezig met de voorbereidingen voor de stunt, dus we feesten ook na schooltijd door. In mijn vrije tijd ben ik ook vaak met vrienden, gewoon omdat het kan, omdat we eindelijk weer tijd hebben. Geen (belangrijk) huiswerk, geen werkstukken, niks. Vraag me af hoe goed ik voor mijn centrale examens ga leren, maar daar ga ik me over een week wel zorgen om maken, na de stunt en het eindexamenfeest. Wordt gezellig, maar ook wel emotioneel. Had nooit verwacht dat ik dit zou zeggen, maar ik wil eigenlijk helemaal niet weg. Nou ja, hopelijk hebben we het volgend jaar niet al te druk, zodat we lekker vaak kunnen chillen.
Maar voor het zo ver is, eerst de langste zomervakantie ever! Drie maanden, what a feelin'! Heb al heel wat plannen. Na onze examens stap ik met de meiden op het vliegtuig om een week lang los te gaan in Barcelona. De examenstress eraf feesten en de vrijheid vieren. Gonna be amazin', zeker omdat mijn verjaardag in die week valt. Hoe kun je nou beter je 18th b-day vieren dan op de Spaanse stranden? Can't wait.
Verder ga ik misschien een paar dagen naar Parijs met m'n vriendin en als ik het geld heb, een week naar Frankrijk met de reisorganisatie die ik een aantal logs geleden noemde. Wil eigenlijk naar Italië, maar aangezien ik zeker het geld niet heb om langer dan een week te gaan, kan ik beter naar een land waarvan ik de taal al redelijk spreek.
En verder natuurlijk the usual: muziekfestivals (nothing special, just the free ones); chillen in een strandtent of caféetje en vooral zo weinig mogelijk uitvoeren en het toch extreem gezellig maken ;D Heel misschien neem ik een zomerabonnement op Snow World, lekker snowboarden. Denk niet dat ik het geld daarvoor heb ;p
Tot zover dit teken van leven. Jullie nog plannen voor in de zomer?
|
|
|
|
|
